Portfolios

Ο JOSEPH SZABO ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70

Joseph Szabo

Η αναζήτηση ενός καθηγητή που έγινε προσωπικό φωτογραφικό ταξίδι.

Η φωτογραφική πορεία του  έγινε σχεδόν συνώνυμη με την περίοδο που εκφράζεται μέσα από τους ήχους της rock’n’roll και του punk, αφού ασχολήθηκε με την καταγραφή της νεανικής κουλτούρας, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 70.

Στα 28 του, ο Szabo γεννημένος στο Ohio, εργαζόταν ως δάσκαλος τέχνης και φωτογραφίας στο Λύκειο του Malverne, στη Νέα Υόρκη. Αυτό που του φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολο ήταν να βρει σημεία σύνδεσης με τους μαθητές του. Τότε πήρε και την απόφαση να αρχίσει να τους φωτογραφίζει. Ως δάσκαλος τους, είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο να δείξει τις προθέσεις, τα πάθη και τη σύγχυση των μαθητών του, κσθώς και να μάθει καλά τον τρόπο με τον οποίο ενεργούν, συμπεριφέρονται και κακολογούν.

Σύντομα, το έργο του επεκτάθηκε στην καταγραφή των «teenagers» έξω από το σχολείο και στα αγαπημένα στέκια τους, όπου και εκεί κατάφερε να συλλάβει την ουσία του να μεγαλώνει κάποιος εκείνη την εποχή. «Αυτός είναι ο κόσμος τους, ένας κόσμος που σπάνια παρατηρείται από γονείς. Εδώ είναι αυτά που κάνουν τα παιδιά μεταξύ τους -στην παραλία ή στο αυτοκίνητο, κατά τη διάρκεια και μετά το σχολείο- αυτό που οι ίδιοι περιγράφουν ως «δεν κάνουμε τίποτα» επειδή δεν είναι ούτε δουλειά ούτε παιχνίδι», γράφει ο Szabo στον πρόλογο του πρώτου του βιβλίου, Almost Grown.

Μια συλλογή από 90 φωτογραφίες και 25 ποιήματα γραμμένα από τους εφήβους, μέσα από τα σχολικά εργαστήρια γραφής, το βιβλίο Almost Grown δραματοποιεί και ξεκαθαρίζει την εφηβεία στα μάτια μας, καθιστώντας την κάτι οικείο, αισθησιακό και φορτισμένο.

Μετά το πρώτο του βιβλίο ο Szabo ένιωσε την ανάγκη να συνεχίσει την εξερεύνηση του στον κόσμο των εφήβων. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο Teenage, μια σειρά φωτογραφιών που προσθέτει νέα δουλειά, στην ήδη υπάρχουσα συλλογή του, που όμοιά της δεν έχει ξαναφανεί από τη δεκαετία του ’70 και του ’80.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Szabo έγινε φωτογράφος παγκοσμίου φήμης, με τα έργα του να εκτίθενται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας της Νέας Υόρκης, καθώς και στη Μπιενάλε της Βενετίας. Ακόμα, εξακολουθεί να εντοπίζεται ως επί το πλείστον με τις φωτογραφίες του αμερικάνικου εφηβικού πολιτισμού της δεκαετίας του 1970.

«Δεν είχα ποτέ κάποια ατζέντα με τη φωτογραφία μου -δεν ήταν ποτέ κάτι που έκανα για τα χρήματα, ήταν ακριβώς για τη σύνδεση μου με τους νέους- και γι’ αυτό νομίζω ότι οι φωτογραφίες μου έχουν ένα είδος αυθεντικής ή γνήσιας ποιότητας με την οποία πολλοί άνθρωποι φαίνονται ικανοί να σχετίζονται», είπε κάποτε ο Joseph στο Huck Magazine. «Προσπαθούσα πάντα να καταγράψω αυτές τις πολύ προσωπικές στιγμές, με ειλικρίνεια, για να δείξω στους ανθρώπους ακριβώς αυτό που κάνουν. Θα μπορούσαν απλώς να κάθονται στα βήματα του σχολείου να καπνίζουν ένα τσιγάρο ή θα μπορούσαν να κρέμονται από μια πόρτα αυτοκινήτου και να λένε: «Αυτή είναι η τελευταία μέρα του σχολείου και δεν θα επιστρέψω ποτέ ξανά εδώ!» Θα μπορούσαν να είναι πηδώντας στον αέρα με ενθουσιασμό λόγω της μουσικής που ακούνε ή θα μπορούσαν να είναι σαν μια από τις αγαπημένες μου εικόνες όλων των εποχών: αυτή με την Priscilla -το κοριτσάκι που καπνίζει στο Jones Beach- που εκφράζει κάτι για το κορίτσι καθώς και κάτι για ένα συγκεκριμένο είδος ωριμότητας και εμπειρίας. «

Παρακάτω θα δείτε μερικές εικόνες από την αναζήτηση του Szabo και την καταγραφή της (τότε…) νεολαίας.

Joseph SzaboJoseph Szabo Joseph Szabo Joseph Szabo Joseph Szabo Joseph Szabo Joseph SzaboJoseph SzaboJoseph SzaboJoseph Szabo Joseph Szabo Joseph Szabo

«Όλα αυτά τα θέματα και στιγμές σημαίνουν τόσο πολύ για μένα», λέει ο καλλιτέχνης για τις εικόνες του. «Με βοήθησαν να καταλάβω τους ανθρώπους και μου επέτρεψαν να έρθω σε επαφή μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια. Ελπίζω να σημαίνουν κάτι και για άλλους ανθρώπους».

Σχετικά με τον συντάκτη

Μυρτώ Περπινιώτη

Μυρτώ Περπινιώτη

Έχει τελειώσει τη Σχολή Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων, στο Τ.Ε.Ι. Πατρών. Από μικρή την τραβούσε η μαγεία της τέχνης, σε κάθε της μορφή. Η φωτογραφία είναι το πάθος της, η έκφραση η απελευθέρωσή της, και η έρευνα η πρόκλησή της. Χρησιμοποιεί και χειρίζεται τη φωτογραφία ως μέσο επικοινωνίας και έκφρασης συναισθημάτων. Μέσα από τα άρθρα της προσπαθεί να ανακαλύψει πώς άνθρωποι με το ίδιο πάθος, όπως εκείνη, χρησιμοποιούν τη φωτογραφία, και τι εκδηλώνεται μέσα από το έργο τους.