Στο πλαίσιο του πρώτου ASPF, στο οποίο το Photonet είναι Χορηγός Επικοινωνίας, η Αλεξάνδρα Αυλωνίτη συμμετέχει ως ομιλήτρια με θέμα New York city revealed.
Ακολουθούν όσα μας είπε:
Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη και έχω περάσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου εδώ. Έχοντας πάντα ενδιαφέρον για τις τέχνες, ασχολήθηκα με τη ζωγραφική και το σχέδιο πολύ πριν βρω τον δρόμο μου προς τη φωτογραφία. Παρακολούθησα ένα μάθημα στο International Center of Photography κατόπιν σύστασης φίλου, και όταν βρέθηκα σε ένα μάθημα street photography, κατάλαβα ότι είχα κολλήσει.
Τι σας έλκυσε αρχικά στη street photography και τι σας κρατά ακόμα παθιασμένη με αυτή;
Ζώντας στη Νέα Υόρκη, η street photography ήταν κάτι απολύτως φυσικό. Με γοήτευε πάντα ο έντονος εμπορικός παλμός, το μείγμα ανθρώπων και πολιτισμών, το απρόβλεπτο θέατρο του δρόμου.
Πώς προσεγγίζετε την αποτύπωση αυθόρμητων στιγμών χωρίς να διαταράσσετε τη σκηνή;
Μετά από τόσα χρόνια στην πόλη, ένιωθα προφανώς άνετα να περπατώ στους δρόμους, οπότε όταν ασχολήθηκα με τη street photography δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Βέβαια, το να βάζεις μια φωτογραφική μηχανή στο πρόσωπο κάποιου είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Με τον καιρό, όμως, κατάφερα να αναπτύξω κάποια άνεση —μαζί με ένα ιδιαίτερο στυλ λήψης— που μου επιτρέπει να φωτογραφίζω κατά κανόνα χωρίς να τραβώ την προσοχή. Πιστεύω επίσης ότι το να είσαι μικρόσωμη γυναίκα βοηθά στο να περνάς απαρατήρητη στον δρόμο.
Μπορείτε να μας περιγράψετε μια αξέχαστη στιγμή που έχετε αποτυπώσει και που σας συγκινεί ακόμα;
Παρόλο που συνήθως προτιμώ να μένω αθέατη όσο δουλεύω, απολαμβάνω να αποτυπώνω στιγμές κατά τις οποίες το υποκείμενό μου αποδέχεται την παρουσία μου και αλληλεπιδρά μαζί μου με φυσικό και αυθεντικό τρόπο. Μια αξέχαστη εμπειρία ήταν όταν φωτογράφιζα στο πλοίο του Staten Island Ferry, ένα εμβληματικό τοπικό ferry που διασχίζει το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Ήταν Απόκριες —μεγάλη γιορτή εδώ— και μια οικογένεια με αποκριάτικες στολές δεχόταν τα μανιώδη χτυπήματα του ανέμου, ενώ μου επέτρεπε να φωτογραφίζω τη σκηνή. Ήταν άγριο, αυθόρμητο και απόλυτα χαρούμενο.
Τι βρίσκετε πιο δύσκολο όταν φωτογραφίζετε σε δημόσιους χώρους;
Η μεγαλύτερη πρόκληση όταν φωτογραφίζεις σε δημόσιους χώρους είναι να πλησιάσεις —μερικές φορές πολύ κοντά— χωρίς να προκαλέσεις αρνητική αντίδραση από το υποκείμενο.
Τι ρόλο παίζει η διαίσθηση στη διαδικασία σας και πώς την καλλιεργείτε;
Η διαίσθηση είναι απαραίτητη στη street photography: το να νιώθεις τον ρυθμό του δρόμου, να φαντάζεσαι πώς είναι πιθανό να εξελιχθεί μια σκηνή, να προβλέπεις τη διάθεση και τις αντιδράσεις ενός υποκειμένου, είναι καθοριστικό. Νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αναπτύξει αυτή τη διαίσθηση με τον καιρό, αλλά το πλεονέκτημα το έχουν εκείνοι για τους οποίους έρχεται φυσικά.
Πώς διαχειρίζεστε τα ηθικά ζητήματα, όπως η ιδιωτικότητα και η πολιτισμική ευαισθησία, όταν φωτογραφίζετε σε δημόσιους χώρους;
Η street photography είναι τέχνη που δημιουργείται στον δημόσιο χώρο. Οι φωτογράφοι αποτυπώνουν αυτό που υπάρχει εκεί έξω στον κόσμο, ορατό σε όλους. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι ένας φωτογράφος δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιεί τις δεξιότητές του για να εξευτελίζει, να φέρνει σε αμηχανία ή να αναξιοπρεπεί τους ανθρώπους.
Ποιοι φωτογράφοι έχουν επηρεάσει το οπτικό σας στυλ;
Διστάζω να αναφέρω φωτογράφους που με έχουν επηρεάσει. Η άποψή μου είναι ότι πρόκειται για μια συλλογική εντύπωση που αφήνουν αμέτρητοι καλλιτέχνες — φωτογράφοι και άλλοι — οι οποίοι έχουν χαράξει κάτι στο δημιουργικό μυαλό κάποιου στη διάρκεια μιας ζωής.
Πώς προσεγγίζετε την επεξεργασία φωτογραφιών δρόμου διατηρώντας παράλληλα την αυθεντικότητά τους;
Η επεξεργασία των φωτογραφιών μου είναι διακριτική και περιορισμένη. Αν μια φωτογραφία είναι καλοτραβηγμένη, δεν χρειάζεται μεγάλες αλλαγές. Ωστόσο, ως πρώην ζωγράφος, απολαμβάνω ιδιαίτερα τη χρήση των εργαλείων που έχω στη διάθεσή μου για να ενισχύσω τη δουλειά όπου χρειάζεται.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να αποκτήσει αυτοπεποίθηση στη φωτογράφιση στον δρόμο;
Θα έλεγα ότι η αυτοπεποίθηση έρχεται από την εξάσκηση: να βγάζεις τον εαυτό σου εκεί έξω, να έρχεσαι σε επαφή με τους ανθρώπους, να βρίσκεις ένα στυλ που σου ταιριάζει άνετα. Αλλά μην βιάζεσαι: χρειάζεται χρόνος για να βρεις τον δρόμο σου.
Έχετε φωτογραφίσει ποτέ στην Ελλάδα;
Έχω φωτογραφίσει στην Ελλάδα πολύ σύντομα, σε ένα ταξίδι το 2025· ελπίζω να κάνω περισσότερη δουλειά εκεί σύντομα.
Σύντομο βιογραφικό
Η Αλεξάνδρα Αυλωνίτη άρχισε να μελετά τη φωτογραφία το 2015, έπειτα από χρόνια ως ζωγράφος καλών τεχνών. Έχοντας εκπαιδευτεί στα βασικά στοιχεία της ζωγραφικής — χρώμα, φως και σύνθεση — η μετάβαση δεν ήταν δύσκολη. Είτε μέσα στο στούντιο είτε έξω από αυτό, η καλλιτεχνική εργαλειοθήκη παρέμενε η ίδια.
Ως γεννημένη Νεοϋορκέζα, το είδος της φωτογραφίας δρόμου ήταν μια φυσική επιλογή. Πάντα τον γοήτευε ο παλμός και η ζωντάνια του δρόμου· η ενέργεια της αδιάκοπης κίνησης και του εμπορίου· το μωσαϊκό λαών και πολιτισμών. Με μια φωτογραφική μηχανή στη θέση του πινέλου, μπορούσε να αποτυπώσει το ατελείωτα συναρπαστικό δράμα που ξετυλίγεται στον δημόσιο χώρο.
Έχει διακριθεί σε πολλούς φωτογραφικούς διαγωνισμούς μεταξύ αυτών το Paris International Street Photo Awards: Classic Street — Grand Winner και έχει συμμετάσχει σε δεκάδες εκθέσεις φωτογραφίας ανά τον κόσμο όπως και έχει δώσει συνεντεύξεις και έχει παρουσιάσει την φωτογραφική της δουλειά σε πολλά διεθνή μέσα.
- Φωτό άρθρου: © Αλεξάνδρα Αυλωνίτη
