Σάββατο βράδυ, Πλατεία Νερού, Πλήθος κόσμου.
Ακούγαμε υπομονετικά και ενθαρρυντικά τα συγκροτήματα support έχοντας πάει σαφώς νωρίτερα, ώστε να σταθούμε όσο πιο κοντά στην σκηνή ήταν δυνατόν. Καθένας με τις αντοχές του. Υπήρχε -όπως πάντα- μια χαλαρή φιλική ατμόσφαιρα ανάμεσα σε όλους. Η ηλικιακή -τεράστια ομολογουμένως- κλίμακα του κοινού επέτρεπε στους μεγαλύτερους της ευρύτατης αυτής παρέας να είναι ευγενείς και υπομονετικοί, να αφήνουν χώρο για κάποιον που ήθελε να περάσει -κι ας ήρθε αργότερα- ενώ μια ιδιότυπη συνεννόηση παραχωρούσε την αναγκαία θέα για τα κινητά. Τα κινητά: θάλασσα από αυτά, χέρια σηκωμένα που φωτογράφιζαν τη σκηνή, τα φώτα, τους καλλιτέχνες και τους dj των support, έβγαζαν selfies, έβγαζαν τον κόσμο, έβγαζε ο καθένας ότι αισθανόταν ότι θα τον / την έκανε χαρούμενο/η και θα απαθανάτιζε τη στιγμή, την ημέρα, το event, κλειδωμένο μάλλον για πάντα στην ακατάληπτη για τους κοινούς θνητούς μνήμη του κινητού.
Εγώ διάλεξα μια πιο παραδοσιακή -GEN X- οδό. Πήρα μαζί μου τη μηχανή μου. Χωρίς σκοπό να τραβήξω σκηνές από την ίδια τη συναυλία. Για του λόγου το αληθές της είχα φορτωμένο έναν 35άρη. Πού πας βρε GEN X-ούλα με τον σταθερό 35άρη σου σε συναυλία;
Μα δεν ήθελα τη συναυλία, ήθελα το vibe της, το κοινό της, τον χαμό της. Η συναυλία άρχισε, μέσα σε αλαλαγμούς ενθουσιασμού, χειροκροτήματα, φωνές, κραυγές και αγάπη. Με τί αστέρι να έχεις γεννηθεί άραγε για να σου επιφυλάσσει η ζωή χιλιάδες κόσμου να παραληρούν με το που εμφανίζεσαι;
Κι όσο κοντά κι αν ήσουν, όσο ψηλός/η κι αν ήσουν, έπρεπε το βλέμμα να κάνει δαιδαλώδη ζιγκ ζαγκ για να φτάσει στην σκηνή, περνώντας ανάμεσα από εκατοντάδες χέρια που κρατούσαν κινητά. Πριν πραγματικά δεις τη σκηνή την είχες ήδη δει δεκάδες φορές σκοντάφτοντας επάνω στην αναπαράστασή της από τα δεκάδες κινητά μπροστά σου. Σημεία των καιρών, όλα καλά. Οι περισσότεροι τραβούσαν video, άλλοι οριζόντιο άλλοι κάθετο. Κάποιοι τραβούσαν και φωτογραφίες, τους καταλαβαίνεις γιατί σταματούν για λίγο για να τσεκάρουν. Και μέσα στη χαρά, στον ρυθμό και το δάσος από υψωμένα χέρια με wide οθόνες σήκωσα κι εγώ την παραδοσιακή μηχανή μου με τον 35άρη φακό μου.
Άνοιξε μπροστά μου η λαοθάλασσα, έκαναν πέρα οι θεατές και εμφανίστηκε ευειδής νεαρός, μαυροφορεμένος και καλωδιωμένος, με φακό, μου έκανε νόημα, και επίμονα αλλά ευγενικά απλώς μου πήρε τη μηχανή. “Θα την πάρετε στο τέλος από μπροστά” μου λέει. Ψέλλισα εγώ ότι το site μιλάει για “επαγγελματικές κάμερες” εννοώντας ότι “δεν τραβάω video βρε καλό μου παιδί” και η απάντηση ήρθε καταπέλτης “Επαγγελματικότατη συσκευή καταγραφής είναι, αφού τα ξέρετε γιατί μας ταλαιπωρείτε;”
Ο συν-συναυλιαζόμενος δίπλα μου, στην ηλικία μου πάνω κάτω με ρώτησε “μα καλά κι όλοι εμείς που τραβάμε με τα κινητά δεν τους πειράζουμε;”
Κάτι θα ξέρουν οι διοργανώσεις που δεν φοβούνται ότι θα γίνει “κλοπή” πνευματικής ιδιοκτησίας με τις λήψεις από τα κινητά, τα τεχνικά δεν είναι της παρούσης.
Γιατί τελικά αυτό που μένει δεν είναι το γιατί μου πήραν τη μηχανή και δεν πήραν τα κινητά. Αυτό που μένει είναι ότι δεν μπορούμε πια να απολαύσουμε την μουσική αν δεν την αποτυπώσουμε σε εικόνα.
Υ.γ.: τη μηχανή μου την πήρα κανονικά, σώα και αβλαβή με την κάρτα απείραχτη μετά το τέλος της συναυλίας από τα χέρια του ίδιου ανθρώπου που ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να μου την πάρει κατά τη διάρκειά της.
