Ξεκινάς από μια απλή βόλτα σε μέρη οικεία, που ίσως έχεις φωτογραφίσει περισσότερες φορές από όσες μπορείς να θυμηθείς και σιγά σιγά “ανοίγεσαι”.
Οι βόλτες με την Panasonic Lumix S1RII ήταν ξεκούραστες και πολύχρωμες. Η θάλασσα των νοτίων προαστίων της Αθήνας και οι πρώτες ζεστές μέρες του φετινού καλοκαιριού προσκαλούσαν για πολλά κλικ, κοντινά και μακρινά. Το κύμα, ο ουρανός και οι λουόμενοι αιχμαλωτίζονταν εύκολα και χωρίς ενοχλήσεις. Η αθόρυβη λειτουργία και η απουσία του γλυκού αλλά “προδοτικού” μπιμπ τα έκανε όλα πιο εύκολα. Ο φακός – όπως συχνά συμβαίνει – έκανε τη μηχανή πιο ογκώδη, ταυτόχρονα όμως το 24-105mm zoom προσέφερε την άνεση της εναλλαγής από κοντά πιο μακριά και πάλι πίσω για ότι μπορούσε να τραβήξει την προσοχή και το μάτι.
Κι αν η ζέστη στην ατμόσφαιρα δημιουργούσε μια αίσθηση επίπεδη, η επιλογή ενός όχι επεμβατικού αλλά απλώς βοηθητικού στιλ από το μενού (στις jpeg λήψεις πάντα) έφερνε τα αποτελέσματα εκεί που κανείς θα τα ήθελε αν η ατμόσφαιρα ήταν πιο ζωντανή.
Οι βόλτες και τα πειράματα συνεχίστηκαν, απογεύματα και νύχτες. Στις γέφυρες της εθνικής οδού, εκεί που εύκολα δημιουργεί κανείς τις γραμμές των φαναριών των αυτοκινήτων, λίγο με τη βοήθεια των ρυθμίσεων, λίγο με τα ISO και κυρίως με την παρέα ενός αξιόπιστου τριπόδου, για αργές ταχύτητες και “ζωγραφική” με το φως και την ταχύτητα. Το εντυπωσιακό δεν ήταν τελικά το ίδιο το εφέ αλλά η απόδοση των χρωμάτων, ακόμη και τη νύχτα, εκεί που οι λαμπτήρες του δρόμου δίνουν άλλη απόχρωση και αναπάντεχα σχέδια και “φαντάσματα”.
Κι από τα φαντάσματα της αργής κίνησης στα Πλάσματα του Πεδίου του Άρεως, δέκα λεπτά δρόμος, πάλι το φως και το σκοτάδι έπαιζαν με τους επισκέπτες και με τη μηχανή, προσκαλούσαν για φωτογραφίες άλλοτε απλές κι άλλοτε πιο απαιτητικές, με χέρι σταθερό και υπομονή για τη λήψη. Πίδακες νερού, φώτα, αντικείμενα, άλλα φανερά κι άλλα κρυφά, ένα κρυφτό μεταξύ της τέχνης και της φαντασίας και των κλασμάτων δευτερολέπτου που χρειάζεται για το σωστό κλικ.
Η εξοικείωση με μια καινούρια φωτογραφική μηχανή, σε λίγες μάλιστα μέρες, δεν έχει να κάνει τόσο με την ίδια τη μηχανή όσο με τις σκέψεις και τις επιθυμίες του φωτογράφου και τα χιλιόμετρα που έχει διάθεση να διανύσει, περπατώντας ή οδηγώντας, στην αναζήτηση των εικόνων εκείνων που θα αναδείξουν την ποιότητα και των δύο: χειριστή και μηχανήματος.
Κι όσο πιο πολύ ψάχνεις τόσα πιο πολλά βρίσκεις. Η περιπλάνηση με οδήγησε στον Πειραιά, σε μια υπαίθρια γιορτή του Δήμου και μια επίδειξη μόδας κάτω από τα φώτα του Δημοτικού Θεάτρου. Σώματα και υφάσματα πήγαιναν κι έρχονταν με χάρη και η κίνησή τους δημιουργούσε στιγμές προσήλωσης, μέσα στις οποίες ξεχνάς τη φασαρία και το μόνο που υπάρχει στο μάτι και στο μυαλό είναι το ανάλαφρο βήμα του μοντέλου και η αέρινη κίνηση του φάσματος… “κλικ”.
Είναι ταυτόχρονα διασκεδαστικό αλλά και δύσκολο να εξερευνήσει κανείς όλες τις δυνατότητες της Panasonic Lumix S1RII σε μερικές -μικρές και μεγαλύτερες- βόλτες αλλά σίγουρα έχει στα χέρια του ένα εξαιρετικά ευέλικτο φωτογραφικό μέσο για πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις του κόσμου γύρω του. Ξεκινώντας από την κατανομή των λειτουργιών, την απόδοση των συνδυασμών ρυθμίσεων, τις επιλογές στιλ και τις εναλλαγές τους και ασφαλώς την ποιότητα του ίδιου του αρχείου, κάθε σκηνή μπορεί να είναι και λήψη, κάθε διαφορετικό μέρος μπορεί να δώσει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ρεπορταζιακά, καλλιτεχνικά ή απλώς προσωπικά, γιατί αρέσει στο φωτογράφο. Άλλωστε “η ομορφιά βρίσκεται στο βλέμμα αυτού που κοιτάζει” (Beauty is in the eye of the beholder, Margaret Wolff Hungerford, 1878).
Όμως στο φωτογραφικό μάτι τα χρώματα, τα πλάσματα και τα φαντάσματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού κρυμμένος ένας πιο κλασικός φωτογράφος που ζητάει την αφαίρεση και τη μελαγχολία του ασπρόμαυρου. Κι ας είναι το χρώμα πιο ζωηρό από ποτέ. Η διαβάθμιση των γκρίζων και η ένταση μεταξύ λευκού και μαύρου προκαλούν πάντα το μάτι και του δημιουργού και του αποδέκτη. Και είναι συνήθως τα σχήματα, οι φόρμες και το φως που δημιουργούν αυτή την αίσθηση, ακόμη και στα πιο συνηθισμένα μονοπάτια.
Επιβλητικά αγάλματα, πανύψηλοι φοίνικες, η Αγορά του ΟΑΚΑ και το ασταμάτητο πήγαινε-έλα των επιβατών ενός πολυσύχναστου σταθμού μετρό δίνουν εικόνες που δεν έχουν κάτι το ασυνήθιστο αλλά έχουν κάτι το απόλυτα προσωπικό, το “δικό σου”, τη στιγμή που εσύ ήσουν εκεί και κλείδωσες σε ένα θραύσμα του χρόνου μια εικόνα που μόνο εσύ θα ξέρεις πραγματικά γιατί την έκανες.
Οι βόλτες με την Panasonic Lumix S1RII ήταν ευχάριστες, ξεκούραστες, δημιουργικές και κάποιες φορές αποκαλυπτικές. Οι εναλλαγές διαφραγμάτων, ταχύτητας και ευαισθησίας άνοιξαν όλες τις δυνατότητες που χρειάστηκαν για μια αποτύπωση της αίσθησης της πόλης, βόρεια, νότια και στο κέντρο της μέσα στην αρχή της μεγάλης ζέστης του καλοκαιριού.
Στο Panasonic Wall του 5ου Photonet Gallery και στις σελίδες του Photonet 253 και του Professional 105 παρουσιάστηκαν ορισμένες από τις λήψεις που πραγματοποίησα με τη μηχανή. Ακολουθεί εδώ μια ευρύτερη επιλογή!
