Στόχος της έκθεσης, είναι να καταγράψει και να εκφράσει μέσα από την δύναμη και την δυναμική της εικόνας (έγχρωμης ή ασπρόμαυρης) τις κυρίαρχες διανοητικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές τάσεις της εποχής, με πηγή έμπνευσης και αφετηρία το τραγούδι των Pink Floyd “Time”.
Έτσι, χρόνος για την Ελένη Ανδρέου μιμείται το μετείκασμα, παραμένει μπρος της εμμονικά, όσες φορές κι αν κλείσει τα μάτια για να καθαρίσει η ανάμνηση και να την καταγράψει με τον φακό της. Ενώ για τον Βασίλη Αντωνιάδη ο χρόνος κυλά, στέκεται και μας κοιτάζει, είναι εκεί ένα σώμα μισό, σαν απάντηση στην δική μας παρουσία στον κόσμο. Ο χρόνος είναι στο παρελθόν, στο μέλλον και στο παρόν για τον Ruud Broersma. Παλιά βιβλία και ένα στυλό πάνω στα απομεινάρια μιας περασμένης εποχής. Μαρτυρία μιας εποχής που υπήρξε. Για την Ελευθερία Γανωτίδου, οι ώρες γίνονται λεπτά, τα λεπτά δευτερόλεπτα και οι στιγμές αιώνες.
Ο χρόνος δεν είναι γραμμή για τον Θεοφάνη Ευαγγελοδήμο, είναι επιφάνεια που την αγγίζουμε ξανά και ξανά, αφήνοντας πάνω της ίχνη. Δεν τον μετράει σε χρόνια, αλλά σε επαφές, σε ρυτίδες, σε σιωπές. Στα χέρια βλέπει τον χρόνο όπως πραγματικά είναι: όχι εχθρικό, αλλά επίμονο. Σαν Συμπαντικό μέγεθος (αρχέτυπο), ο Χρόνος είναι άπιαστος και μη αντιληπτός στον άνθρωπο για τον Μάνο Κιλημάντζο (φωτό στην κορυφή της σελίδας). Περνάει …πετάει εντελώς απρόβλεπτα σαν ένα πουλί που κυνηγάει στον αέρα την τροφή του. Ο άνθρωπος διαισθάνεται τα αποτελέσματά του και προσπαθεί χωρίς επιτυχία να τον ερμηνεύσει με τις δικές του, περιορισμένες αισθήσεις.
Θεοφάνης Ευαγγελοδήμος
Ακοίμητος ο χρόνος, ρέει, για την Γεωργία Κοτσιρίλου, σταλάζει και τις μορφές αλλάζει του σταλακτίτη και του σταλαγμίτη. Μορφές του ακοίμητου χρόνου κι εμείς, χαρίζουμε την όψη της στιγμής. Ο φωτογράφος, ως γνήσιος flaneur, κατά τον Κώστα Λαγό, περιπλανιέται ασκόπως μέσα στο αστικό τοπίο. Με την παρατήρηση του, διαλογίζεται με τον χώρο και τον χρόνο και συγχρόνως γίνεται μάρτυρας της αλλοίωσης και υπέρβασης του αστικού τοπίου. Κατασκευάζουμε εμείς οι άνθρωποι, κατά τον Θανάση Ξένο, πράγματα και είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά. Έρχεται ο Χρόνος και καταστρέφει την ψευδαίσθηση φθείροντάς τα, μόνο και μόνο για να αντιληφθούμε ότι αυτή η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Είναι το βήμα του Χρόνου όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς!
Οι φωτογραφίες του Βαγγέλη Παπαθανασίου, γεννήθηκαν από την ανάγκη του να σταθεί μέσα στη φύση και να την ακούσει. Ανάμεσα στα βουνά, στην ομίχλη και τη σιωπή ένιωσε το τοπίο να χάνει τα όριά του και να μετατρέπεται σε εμπειρία. Η κορυφή που χάνεται στο σύννεφο και ο γαλαξίας στον νυχτερινό ουρανό είναι για κεινον, διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου θαύματος. Φωτογραφίζει τη φύση γιατί την αγαπάει και γιατί μέσα της νιώθει το Ελυτικό μικρό και μέγα αλλά και απόλυτα παρών.
Βαγγέλης Παπαθανασίου
Η Δήμητρα Παπαθεοχάρη, εξερευνά τη σύνθετη και συχνά αντιφατική φύση του διπλού ρόλου της σύγχρονης γυναίκας. Μέσα από το έργο της, φωτίζω την ταυτότητα της γυναίκας ως μητέρας – πηγή ζωής, φροντίδας και ανιδιοτελούς αγάπης – και ταυτόχρονα ως δυναμικής επαγγελματία, που διαπρέπει στον εργασιακό χώρο, επιδιώκει στόχους και διεκδικεί τη θέση της στην κοινωνία. Πιστεύει ότι η “διανομή” αυτών των ιδιοτήτων στον χρόνο δεν είναι μια γραμμική εξίσωση, αλλά μια συνεχής, ρευστή ισορροπία. Είναι ένας χορός προτεραιοτήτων, όπου η ενσυναίσθηση, η αυτογνωσία και η ευελιξία είναι τα βασικά βήματα.
Δήμητρα Παπαθεοχάρη
Μέσα από τη φωτογραφική του δουλειά ο Πάνος Παπασωτηρίου εξερευνά την αλληλένδετη σχέση της απώλειας, της μνήμης και του χρόνου. Η απουσία αγαπημένων προσώπων, μια αναπόφευκτη πτυχή του κύκλου της ζωής, αφήνει ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ψυχή μας. Τα αυτοπορτρέτα του, κεντρικό στοιχείο του έργου του, λειτουργούν ως καθρέφτες της εσωτερικής αναζήτησης. Κάθε εικόνα είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσει την πολυπλοκότητα του πένθους, την παρηγοριά της ανάμνησης.
Πάνος Παπασωτηρίου
Για τη Βίκυ Σουσούνη ο χρόνος κυλάει μέσα από το μέταλλο και την σκιά. Καμπάνες που χτυπούν, σημάδια που θυμίζουν πως τίποτα δεν μένει. Δεν μπορείς να τον κρατήσεις, εκείνος κρατάει το πριν και το μετά. Ρολόγια δείχνουν στιγμές που χάθηκαν, ο χρόνος βαραίνει, δεν εξηγεί δεν υποχωρεί, στέκεται πάνω σε ό,τι αγγίζει και ζητάει μόνο επίγνωση. Συνεχίζει και αφήνει πίσω του μια υπενθύμιση, ότι περνά γίνεται μνήμη και ό,τι μένει ανήκει ήδη στον χρόνο.
Βίκυ Σουσούνη
Πάνω στα περιβαλλοντικά ζητήματα ευαισθητοποιείται η Άννα Σταμπίρα, είναι μέλος της εθελοντικής ομάδας καθαρισμού ακτών και δασών «Kathari–Zw» στη Σαλαμίνα. Αγαπάει βαθιά τη φύση, απολαμβάνει την πεζοπορία στα δάση και το κολύμπι στη θάλασσα όλο το χρόνο. Η τέχνη, η φωτογραφία, η μουσική, η σωματική άσκηση και το διάβασμα πλαισιώνουν το χρόνο της και καταγράφει με τον φακό της στιγμές όπου η φύση συνυπάρχει με τον άνθρωπο σε μία αέναη πορεία…
Άννα Σταμπίρα
Ο Νικόλας Φυτερλές δραστηριοποιείται στο χώρο της φωτογραφίας και των σύγχρονων οπτικών πρακτικών, διερευνώντας τη σχέση εικόνας, χρόνου και υποκειμενικής εμπειρίας. Το έργο του κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη σκηνοθετημένη εικόνα, με έντονα στοιχεία υπαρξιακού και ψυχολογικού προβληματισμού. Μέσα από τη χρήση του φωτός, της σύνθεσης και της αφαίρεσης, η φωτογραφία λειτουργεί ως πεδίο ενδοσκόπησης και ως εργαλείο νοηματοδότησης της ανθρώπινης παρουσίας και απουσίας. Η πρακτική του εστιάζει σε καταστάσεις οριακές, σιωπηλές ή μεταβατικές, όπου το ορατό συνδιαλέγεται με το εσωτερικό βίωμα.
Νικόλας Φυτερλές
- Χώρος: Galerie Desmos, 14 Rue Vandamme, 75014 Παρίσι
- Εγκαίνια: Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, 15:00-20:00
- Διάρκεια: 7–13 Φεβρουαρίου 2026
- Ωράριο: Δευτ.–Παρ. 12:00–15:00, Σάββ. 15:00–20:00 (Κυρ. κλειστά)
- Είσοδος: ελεύθερη
